Arif Öztürk

Zaytung facebook sayfasından aldım bu görseli. İdam tartışmalarını gündeme getiren olaylar üzücü olsa da senenin bazı dönemlerinde idamın tekrar tekrar gündeme gelmesi ve sonra unutulması düşündürüyor insanı. Üniversitede okuduğum dönemde bir kitaptan şöyle bir not almışım:  'Ah! Ah! Konuştukça üzülüyorum. Unutkanlık var benim milletimde . Dünü hemen unutuverir. Bir de alışkanlık... Alıştıra alıştıra verince her türlü zehri kabullenir. Çok büyük de sabrı   var . Bıçak kemiğe dayanmadan harekete geçmez'. Kitabın ismini hatırlamıyorum.  Hakikaten unutkanlık var milletimizde. Bilhassa siyasal-toplumsal meselelerde dün olanları hemen unutuyoruz. 15 Temmuz Darbesi olaylarının sonrasında halk yoğun bir şekilde idam tartışmalarını başlatmıştı. Hatta, siyasiler de tartışmaya dahil olarak ortamı kızıştıran bir tablo sunuyorlardı. Aradan biraz zaman geçti, unutuldu gitti. Daha sonra taciz, tecavüz haberleri gündeme geldi. Yeniden idam lafı ortaya atıldı. Unutuldu. Tekrar taci...

Şiddet olaylarının, cinsel sapkınlıkların medyaya haber olarak düşmediği gün kalmadı. Her sabah televizyonu açanlar yahut internetten haberlere bakanlar benzer haberlerle karşılaşıyor: taciz, tecavüz, saldırganık, yaralamak vs. Öyle ki, haber programlarında yeri garanti olan iki şey var: Birincisi siyasi parti temsilcilerinin birbirlerine karşı hakarete varan sözleri, ikincisi cinsellik ve şiddet içerikli haberler. Milletimizin her ikisinden de kurtulması lazım. Birinci durumu artık kabullenmiş olsak da, ikinci durumu cinsel içerikli olayları, görüyor, millet olarak üzülüyoruz. Bununla birlikte her olaydan sonra, daha doğrusu normalleşen(?) olaylara göre daha trajik olan olaylardan sonra idam gelsin, hadım edelim gibi öneriler sunuyor, öfkemizi kusuyoruz. Böyle durumlarda siyasilerde günü kurtarmak adına idamdan söz etmeye başlıyor. Milletin öfkesi dinince idam da siyasilerin gündeminden düşüyor. (Bunun misali çok olsa da, en yakın misallerden biri Fetö olaylarıdır. 15 Temmuz’da...